سفرنامه زعفران

زعفران یا همان (زرتران که به معنی نخ طلایی است ) با نام علمی کروکوس هشتاد گونه دارد که فقط یک گونه آن خوراکی می باشد.تنوع این هشتاد گونه در پهنای دریای مدیترانه ( یونان – عراق تا غرب ایران) پراکنده است. در ابتدا به صورت وحشی و بنا به احتیاج و نیاز بشر بصورت اهلی (کشت و کاشت) در کنترل انسان درآمد. طبق مستندات تاریخی زعفران در طب پزشکی ، مراسمات مذهبی به عنوان رایحه خوشبو ، نوشتار متون مذهبی ، رنگ کردن پارچه و ابریشم در ایران باستان مورد استفاده قرار میگرفته است.
مثلا در حکومت هخامنشیان طبق لوح های به جا مانده روزی یک کیلوگرم جهت عطرآگین کردن کاخ ، طبخ و نوشیدنی و طب پزشکی از آن استفاده میشده است.
میتوان گفت ایرانی ها اولین مردمانی بودند که این گیاه را بصورت اهلی درآورده وپرشین ها اولین تمدنی بودند که از آن در علم پزشکی ایرانی و طبخ غذا و نوشیدنی و رنگ آمیزی پارچه و ابریشم جهت لباس و قالی بافی استفاده نمودند. در سال 633 میلادی با ورود اعراب به ایران آن ها از طریق ایرانی ها با زعفران و خواص آن آشنا شدند. و در سال 711 میلادی با ورود مسلمانان به آندلوس یا همان اسپانیای کنونی زعفران را با خود به اروپا بردند و این گونه بود که با گذشت زمان جهانیان با زعفران و خواص خوراکی و پزشکی آن آشنا شدند.